DO IRENY SOLSKIEJ
Kraków, 17 XII 1955
Wielce Szanowna Pani Ireno!
Prawdziwą niespodzianką było to dla nas, gdyśmy razem ze Stasią wyczytali w „Dzienniku Polskim”, że dziś właśnie obchodzi Pani swój jubileusz. Ktoś ze znajomych rozszerzył tę notatkę o wiadomość, że dostała Pani wysokie odznaczenie i nadal nie mogliśmy wyjść z zadziwienia, gdyż w listach swoich z dni ostatnich nie wspomniała Pani o tym ani słowem.
Proszę więc mieć nas oboje za wytłumaczonych, gdy dopiero teraz piszę w moim i Stasi imieniu w związku z tak miłym zdarzeniem, jak jubileusz, ale niceśmy o tym nie wiedzieli, a nie mogę się oprzeć wrażemu, że i Pani o tym nie wiedziała, pisząc do mnie ostatni list swój. 
Droga i Szanowna Pani Ireno! Czy mam zapewniać Panią, że oboje życzymy Pani, czego Jej serce zapragnie i to zarówno z okazji jubileuszu, jak i bez tej okazji? Oby ułożyły się Pani dnie Jej w długiej przyszłości jak najlepiej, oby mogła Pani połączyć się z córką i pędzić życie w gronie swych najbliższych, i oby sława Pani nie zachodziła nigdy, jak słońce w państwie hiszpańskiego Karola! Myślę, że to wszystko Pani nie ominie, bo nie powinno ominąć osoby, która przez wiele lat mogła niemal powiedzieć o sobie, że „teatr polski, to ja”, bo Pani tego teatru słońcem i kwiatem najcudowniejszym. Czy można dziś przejrzeć i przeliczyć, ilu ludzi zawdzięcza Pani i Jej wspaniałej, unimitable, sztuce najpiękniejsze chwile swego życia, czyste wzniesienia serca, jakimi darzyła Pani tych wszystkich, którzy radośnie zawierzyli Paninemu artyzmowi? Wszyscy przecież zdajemy sobie sprawę, czym Pani jest w historii nowego i współczesnego teatru i wszyscy chylimy głowę przed tym, czym Pani była, jest i będzie. Więc aż nie wiadomo, do jakich uciec się słów, gdy przychodzi w dniu Pani jubileuszu wyrazić Pani nasze uczucia, wszystkich nas, a moje i mej żony w szczególności. Cokolwiek powiemy, jest za słabe, i całe szczęście, że zna Pani nas i że wie Pani, jakie dla Niej zawsze i niezmiennie uczuciaśmy żywili. A chcąc to sformułować, chyba uciec się trzeba do starej, „jubileuszowej”, formuły rzymskiej, którą świadczono przyjaźń, przychylność i oddanie: quod felix, faustum, fortunatumque sit!
By przejść do practików, zdaje mi się, że byłby czas, by wydano o Pani taką „małą” monografię, jaką niedawno napisał o Adwentowiczu Natanson. Sam bym się tego z chęcią podjął, ale, niestety, jestem tak zawalony robotą, a na dobitek nie mam wciąż mieszkania, że byłoby to w moim położeniu niepodobieństwem. Ale z pewnością zrobiłby to z chęcią p. Grzymała Siedlecki, a może redaktor Csató, a może ktoś z młodszych teatrologów, których jest teraz dość dużo. Może by się tego podjął Stanisław Dąbrowski (mieszka w Radości), a może który z jego uczniów. W każdym razie, pewny jestem, że prof. S. Dąbrowski zająłby się tym.
Kończę list i do jubileuszowych dołączam w imieniu nas obojga serdeczne życzenia Wesołych Świąt oraz serdeczne pozdrowienia i ukłony.
W. Horzyca