DO KRYSTYNY I JULIUSZA LUBICZ LISOWSKICH
Kraków, 23 XII 1955
Wielce Szanowni i Drodzy Państwo!
Ponieważ Góra nie daje o sobie znaku życia, i to od dłuższego czasu, nie pozostaje Mahometowi nic innego, jak przyjść do Góry, co też niniejszym czyni. Swego czasu byli Drodzy Państwo, a w szczególności Pani Krystyna, bardziej łaskawi i donosili mi o tym, co się dzieje w pomorskich krainach. Ale od czasu przeniesienia centrum działalności do Koszalina, śmiertelna cisza zaległa wszystkie drogi komunikacyjne łączące Kraków z pomorskimi stolicami, tj. Sopotem i Koszalinem. A rad bym się dowiedzieć, i ja, i moja małżonka, jak się Państwu wiedzie, czy jesteście już Państwo na stałe w Koszalinie, czy też częściowo w Sopotach, jakie są poczynania p. Juliusza, który ma niewątpliwie niemało roboty z koszalińskim teatrem. Tylko niech się nie da porwać ambicjom „popularyzatorskim” i robić zbyt dużo objazdów, bo to grób wszelkiej sztuki. Wolę mniej a dobrze niż dużo a źle. Od czasu krakowskiego spotkania z p. Juliuszem nic o nim nie wiem i z wyjątkiem paru wieści i fotografii z koszalińskich przedstawień nic mnie nie doszło. Korzystam ze sposobności, by zapytać Drogiego Pana, czy Pan wciąż reflektuje na moją osobę, gdy chodzi o sztukę na otwarcie nowego teatru w Koszalinie? Pytam dlatego, by nie zrobić Panu zawodu w wypadku, gdyby Pan nadal liczył na moją współpracę w tym wypadku. Obecnie robię w Krakowie Igraszki trafu w Młodym Widzu i prowadzę zażartą kampanię o mieszkanie, w której niewielu znajduję ludzi mi pomocnych. Ale co tam!
Tydzień od Świąt do Nowego Roku spędzam w Wrocławiu, potem wracam do Krakowa, gdzie proszę ewentualnie skierować list.
Proszę przyjąć serdeczne życzenia Wesołych Świąt oraz równie serdeczne życzenia Szczęśliwego Nowego Roku, jak też piękne ukłony i pozdrowienia od nas obojga.
W. Horzyca