DO STANISŁAWY HORZYCOWEJ
Kraków, 22 I 56
Mój najmilszy Koczureczku!
Wprawdzie od czasu do czasu rozmawiamy telefonicznie, ale nie sposób wszystkiego w 3 minuty powiedzieć, piszę więc i ten list, by uzupełnić nasze rozmowy. Nb. dlaczego nie zatelefonowałaś do mnie, aż dopiero ja musiałem do Ciebie zadzwonić? Przecież wiesz, że los i stan Marii może mnie obchodzić. Ale to uwaga na marginesie.
Sprawa naszego mieszkania przycichła, ale nie ucichła. Przede wszystkim dostałem list od Drobnera, którego fragmenty Ci tu podam, oryginał będę bowiem potrzebował do dalszej „akcji”. List ma datę 13 I i zaczyna się tak:
„Dopiero dziś byłem w Wydziale Kwaterunkowym i stwierdziłem, że całkowicie słuszność jest po Pańskiej stronie. Przyznał mi kierownik W. Kwat., że nagle przyszła konieczność delożowania ludzi i skorzystano z tego adresu, jaki Pan dał. Stwierdzam z żalem, że stało się coś niesłychanie niesłusznego. Potem pisze mi Dr., że w W.Kw. „radzono” mi, abym zamienił wrocławskie mieszkanie z kimś z Krakowa. Proszę!!
W końcu pisze Dr., że „okazuje się, że stałem się bezsilny w tej sprawie i bardzo tego żałuję”. Oczywiście odpiszę Dr-wi, b. mu podziękuję i sprostuję owo „delożowanie” oraz „rady” tych panów.
Ale wczoraj dostałem list ekspress od Erwina [Axera], w którym krótko donosi mi, iż Zarząd SPATiF-u w Warszawie postanowił w mej sprawie odnieść się wprost do premiera Cyrankiewicza, że w czwartek (ubiegły) tekst pisma ma być zaakceptowany i wysłany do premiera. Czy coś z tego będzie czy nie, zobaczymy. Ale dobrze, że się tak stało. To b. po mojej myśli. W każdym razie, Erwin nie zawiódł (przed kilkoma dniami otrzymałem zresztą od niego książkę Listy z teatru [!] z b. miłą dedykacją). Około następnej soboty lub poniedziałku chcę być w Warszawie, wtenczas postaram się być może u ministra, a może nawet u premiera. Zobaczymy!
Była tu Laskowska z Lublina, specjalnie do mnie przyjechała, by finalizować wyjazd mój do Lublina. Helena upadła, ale w to miejsce wysunęła się Burza Szekspira, którą zresztą chętnie zrobię. No, ale i to zobaczymy jeszcze. Tymczasem robię tu te Igraszki, choć to idzie dość opornie, bo aktorzy dość słabi i młodzi. Ale może da się coś wykrzesać. Premiera byłaby około 15 (może 10) lutego. Poza tym mam już prawie co dzień próby z nagrania Krainy, a równocześnie przygotowałem już egzemplarz Wilków i będę je musiał zaczął robić dla radia, które z Warszawy (Melina) przysyła mi nawet specjalnie pomoc w osobie p. Opałka, fachowca radiowego. Widzisz więc, że mam sporo roboty, ale mam nadzieję, że to wnet wszystko odwalę.
Mówiłaś mi przez telefon, że ponoć jakaś deputacja  pojechała z Poznania do Warszawy w sprawie mego przyjścia. Czego nie powiesz mi czegoś bliżej? To przecież duży argument i broń w mym ręku, gdy będę rozmawiał w Warszawie.
Siedzę nadal w hotelu, bo mam co robić? Gdzie mógłbym choćby pomyśleć o różnych rzeczach? Mam tu pewne perspektywy na ewent. dostanie pokoju, ale Ty wiesz chyba, jakie to wszystko złudne.
Ja z mym nosem jestem lepiej, choć wczoraj, gdy w łóżku kichnąłem, tak mi poszła krew z nosa, że zalałem całą kołdrę. Ręka już mnie prawie nie boli, ale spać na niej nie mogę, bo mi zaraz staw barkowy b. dokucza. Za to na drugiej ręce, na palcu, zrobił mi się ropień, gdyż miałem „zadziorę” i wyrwałem ją palcami. Od 5 dni mnie to dobrze boli, materyzuje, ale już lepiej, choć ropa jeszcze mi odchodzi. Poczciwa p. Twardzicka, i on też, robią mi opatrunki, bo palec noszę dobrze obandażowany. I to jeszcze napatyczyło mi się tu.
Dzisiaj jest tu po prostu wiosna. Wyszedłem rano i powiedziałem sobie: kwiecień! Bardzo mi Ciebie nieraz brak i może przyjedź na jaki tydzień, gdy już się wyjaśni z Marią. U Cioci nie ma teraz nikogo, więc nie zrobiłabyś im żadnego ambarasu. Ale dłużej jak tydzień nie siedź tu, bo widzę, jak na Ciebie przygnębiająco działa mieszkanie w tej norze. Matka Tadzia (92 lat) miała anginę, było b. poważnie, ale wydobrzała już.
Daj znać, co z Marią? Czy depeszowaliście do Jasia? To chyba dużo kosztowało. Ale oczywiście trzeba. Jak się ona czuje? I jakie perspektywy roztacza klinika?
Oczywiście nie mów nikomu, poza familią, o kroku SPATiF-u itd. Pamiętaj, im mniej się mówi, tym lepiej!
Całuję Cię Byczusiu kochany i odpisz mi, tylko nie na 16 stronach i nie linia na linii. Stefę i resztę familii też całuję.
Wil
PS. Ciocia dostała kartkę i b. była zadowolona.