DO JAROSŁAWA IWASZKIEWICZA
Kraków, 11 VI 1956
Kochany Jarosławie!
Jesteśmy oboje ze Stasią pod straszliwym wrażeniem, jakie sprawiła na nas wiadomość o śmierci Leszka. Mój Boże! Czy już wszyscy tam mają pójść tą drogą Wieniawową! I wyobrażam sobie, co musiał ten biedak przeżyć, gdy zdecydował się w końcu na ten ostateczny skok. Jakie były tego przyczyny? Kto wie, czy nie w dużej mierze materialne, bo przecież i jemu, i Kaziowi [Wierzyńskiemu] ponoć bardzo było tam ciężko, a w końcu wszystkie źródła „pożyczek” itp. mogły się wyczerpać. A może nawrót tego rozstroju, jaki go opadł wówczas, w pierwszych latach „Skamandra”? Już wtedy wykazywał znaczną predylekcję do samobójstwa, przypominasz sobie? A tam nie miał chyba nikogo, kto by się mógł nim zaopiekować, a już najmniej chyba tamtejsze czynniki „oficjalne” bo przecież co Polakom po poetach?
Nie wiem, czy będzie można o nim pisać teraz, ale kto wic, czy nie dałoby się zrobić jakiejś 2—3 arkuszowej książczyny, w której by głos zabrali jego dawni przyjaciele, Ty, Tolek Słonimski i ja bym czymś się tam przyczynił i jeszcze kilku ludzi. Bądź co bądź był to niepowszedni poeta mimo szczupłości jego „dorobku”, może ostatni, co w karmazynie był rozkochany. Epigon? Ja bardzo wysoko cenię epigonów. Bach, Szekspir, to niezłe towarzystwo.
Kochany! Gdybyś był za granicą, kup dla mnie tom Leszka, o którym wspominałeś do mnie w liście. Niezmiernie będę Ci za to wdzięczny i w miarę możliwości zwrócę koszta. — Ja pędzę tu mój teatralny żywot, uprawiając liczne głupstwa. O tym bliżej, gdy będę w Warszawie, co zapewne wnet nastąpi.
Ściskam Cię serdecznie i pozdrawiam, Hani ucałowania rączek. Od Stasi też mnóstwo pozdrowień.
Wil