DO IRENY MASOŃSKIEJ I STANISŁAWA HEBANOWSKIEGO
[Kraków, VI 1956]

Kochani i Drodzy Państwo!
Pozwalam sobie bardzo serdecznie podziękować za pamięć oraz życzenia w dzień św. Wilama, którego, jak wiadomo, nie ma, ale będzie, gdy ja, jako św. Wilam Męczennik, zostanę patronem dyrektorów teatralnych. Życzenia były bardzo na czasie, bo już zaczynam „tracić twarz” (ponoć chińskie wyrażenie) z powodu braku mieszkania, na które od blisko 2 lat na próżno czekam. Ale teraz ponoć mają mi dać dwa pokoje (za każdy rok czekania jeden pokój) z mieszkania po Solskich (si evero). No, zobaczymy. Chcę, mimo wszystko, zostać w Krakowie, choć wabią mnie i w inne strony; ale mnie się zdaje, że i sił na to nie mam, by się ujadać z jakimiś ignorantami i może, mimo wszystko, zrobię więcej, gdy się tu usadowię i trochę popracuję w teatrze (tu, czy gdzie indziej) i trochę popiszę.
Jak się Państwu układają sprawy? Oczywiście zostajecie Państwo w Poznaniu. Czy z projektów p. Stanisława, myślę o teatrze kameralnym w Poznaniu, coś zanosi się na realizację? Byłoby to bardzo dobrze, przede wszystkim — dla Poznania, który zdaje się najlepszej atmosfery teatralnej nie ma. Ale można by powiedzieć za Molierem: „sam chciałeś”. Przecież zrobiono wszystko, by tak było, nie inaczej.
Dziękując za pożyczenie egzemplarza Rozbójnika oraz raz jeszcze za pamięć, przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Obojga Drogich Państwa.
W. Horzyca