DO BRONISŁAWA DĄBROWSKIEGO
Kraków, 25 VIII 1956

Kochany Panie Bronisławie!
Pogrążony w łożu, mam dość czasu na rozmyślania i z części ich chcę się panu zwierzyć. Jest to część dotycząca Pierwszej sztuki Fanny.
Uważam, że raz jeszcze trzeba rozważyć, czy sztukę tę można grać w chwili obecnej. Może ona wywołać pewne nieporozumienia, co nie jest ani w interesie teatru, ani Pańskim, ani w końcu w moim i wykonawców. Niepodobna oprzeć się myśli, że postępowanie Małgorzaty, uwieńczone epizodem z wybiciem policjantowi dwóch zębów, jak też postępowanie jej kompanów. Boba, Dorci, nawet Duvalleta, można będzie uważać za gloryfikację chuligaństwa, choć w istocie chodzi o coś wprost przeciwnego. Szczególnie prymitywniejsza część widzów będzie skłonna tak to zrozumieć. Na to niebezpieczeństwo już zwracałem uwagę, a wielu kolegów na próbach, poznawszy sztukę, samo rzutnie wyraziło podobną opinię: iż może to być źle zrozumiane i wywołać sprzeciwy. Złagodzenie drastyczności niewiele zdołałoby naprawić, a na pewno bardzo zepsułoby sztukę i pozbawiło ją pazurów, bez których, czymże ona jest? — Czy więc nie zastanowić się raz jeszcze nad ewentualną zmianą sztuki, której realizacja i tak idzie bardzo opornie z wiadomych Panu powodów?
Bardzo byłbym rad, gdy[by] zechciał Pan te moje obiekcje, płynące na pewno z życzliwości, wziąć pod uwagę, bo jeszcze wciąż na to czas. Proszę może sprawę tę omówić z kim jeszcze, może z Radą Artystyczną, by odpowiedzialność nie spadla wyłącznie na Pana.
Szczerze mówię to, co myślę i sądzę, że wie Pan o tym, Drogi Panie Bronisławie, że kieruję się tylko troską o teatr (przede wszystkim) oraz przychylnością dla Pana, a nie jakimś moim interesem. Bo w czym tu mój interes? Skoczą na mnie raz jeszcze? To niech skoczą. Mnie to nie nowina. Zresztą, jestem tylko w pewnej mierze odpowiedzialny za przedstawienie. Nie ja wybieram sztukę.
Proszę więc wziąć łaskawie pod uwagę to, co napisałem oraz przyjąć serdeczne pozdrowienia.
W. Horzyca