DO FLORIANA SOBIENIOWSKIEGO
Kraków, 3 XII 1956

Szanowny Panie Florianie!
Otóż donieść mogę, że premiera Fanny poszła zupełnie dobrze, publiczność bardzo się bawiła, a zakończenie tak się podobało (oczywiście wraz z resztą sztuki), że nawet mnie wywołano przed kurtynę. Poza tym doszło mnie wiele komplementów i to ze strony osób, które nie miały zamiaru pochlebiać mnie czy aktorom. Dekoracje, mimo zastrzeżeń dyr. Dąbrowskiego, bardzo się podobały jako dowcipne i pomysłowe. Jeśli więc chodzi o premierę, to sukces, nawet znaczny. Natomiast publiczność sobotnia i niedzielna była już znacznie chłodniejsza i reagowała tylko na grubszy dowcip. To mnie trochę nawet zmartwiło, bo świadczy to, jak zgrubiał smak publiczności. Gdyby premiera nie była tak niemal entuzjastycznie przyjęta, sądziłbym, że to wina moja i aktorów, że dowcip nie trafia. Ale wobec reakcji premierowej publiczności, nie mogę tak myśleć. Ze strony osób dobrze myślących o przedstawieniu wysunięto jednak zastrzeżenie, że prolog jest za długi, choć go tak określiłem. Będę więc musiał określić go jeszcze o parę „minut”.
Doszły mnie tu słuchy o czymś, co o ile sobie przypominam, i dawniej mówiono: mianowicie, że Shaw w 1939 miał podobno napisać jakieś bardzo nieprzychylne słowa o Polsce, że powiedział ponoć, iż słusznie wymazano nas z karty Europy i że Niemcy mają rację. Nie bardzo mi się chce w to wierzyć, by Shaw był taki niemądry, ale że był impetyczny starzec, mogło mu się więc coś takiego wymknąć, co mądrością nie grzeszyłoby. Ha, i wielkim ludziom zdarzyć się może taki casus. W każdym razie, jeśli Pan coś wie o tym, niech mi Pan napisze. Zresztą być może, że za tydzień będę w Warszawie. Może wtenczas przywiozę i fotografie.
Proszę przyjąć serdeczne pozdrowienia i ukłony, które przysyłam dla Obojga Wielce Szanownych Państwa.
W. Horzyca