DO WACŁAWA RADULSKIEGO
Kraków, 19 V 1957 ul. Solskiego 26 m. 7
Drogi Panie Wacławie!
Odpowiedź moja na list Pański dojdzie Pana z dużym opóźnieniem, gdyż w momencie, kiedy go otrzymałem, właśnie transportowano mnie do szpitala, gdzie po operacji (na szczęście i na razie nie raka!) przetrzymano mnie sporo tygodni, aż wreszcie niedawno wróciłem do domu, jeszcze wciąż osłabiony i senny. Taki więc jeszcze niezupełnie „w sosie” zabieram się do odpowiedzi i przepraszam za niezawinione opóźnienie z odpowiedzią.
Co się tyczy De peccatore, to nabycie tego przedwojennego druku należy tylko do szczęśliwych a nader rzadkich przypadków. O tym, by go można dostać w księgarni względnie antykwami, mowy być nie może. Ja sam nie mam kompletu onej „Biblioteki Drogi”, którą wydawałem (dramatyczną) i poluję z bardzo zmiennym skutkiem na jej egzemplarze. Ostatnio np. będąc u Jarosława Iwaszkiewicza, uprosiłem tam Romana Kołonieckiego, by mi dał egzemplarz Violeny Claudela (jego przekładu), których ma dwa. Wszystko tak wypaliła i wyniszczyła wojna, że czasem zwykły podręcznik szkolny staje się czymś nieosiągalnym.
Jeśli jednak zależy, to dam przepisać moralitet ten w Bibliotece Jagiellońskiej i prześlę go Panu. Mogę go przysłać albo Panu, albo żonie Pańskiej do Londynu, nie podał Pan jednak dokładnie londyńskiego adresu, o co proszę. I proszę mi donieść, co mam zrobić z tym moralitetem.
Jeśli o mnie chodzi, to, jak Pan wie, przebywam stale w Krakowie w Teatrze im. Słowackiego, nie wiem jednak, czy to koniec mojej wędrówki, raz po raz bowiem dochodzą mnie wieści, że „zawezwą” mnie gdzie indziej, może do Warszawy, na co zresztą nie mam specjalnej ochoty. Ale w pewnych warunkach, kto wie, może? Żałuję niezmiernie, że przed laty tak przerwała się nasza korespondencja. Kto wie, czy nie byłoby lepiej, gdyby siedział Pan w kraju i po prostu „robił teatr”. Dziś oczywiście więcej jest danych na taką robotę, a nawet może za dużo „danych”, bo nasz światek rozestetyzował się diabelnie i w pomysłowości chce zdystansować Paryż. A przecież pomysłowość nie jest wszystkim.
Bardzo będę się cieszył, gdy da Pan o sobie znać, a w szczególności, czy przepisywać moralitet, czy nie, nie zapominając o podaniu szczegółowego adresu swej żony w Londynie. Oczekując więc wiadomości, przesyłam serdecznie pozdrowienia i ukłony.
W. Horzyca