DO JERZEGO JASIEŃSKIEGO
Rybna pod Krakowem, 23 VIII 1957 

Wielce Szanowny Panie Dyrektorze!
Nie miałem nigdy zamiaru i nie mam dręczyć Pana Dyrektora moimi udręczeniami. Ale w jednej sprawie muszę się do pana zwrócić z prośbą o pomoc. W Teatrze Narodowym i Współczesnym była od premiery Kordiana zaangażowana p. Bracka, aktorka charakterystyczna, będąca już 45 lat na scenie. Dyr. Axer zaangażował ją do Kordiana, po czym już została-w zespole. Teraz, gdy nastąpił podział naszych zespołów na Narodowy i Współczesny, dyr. Axer nie reflektował na p. Bracką, choć niewątpliwie o wiele bardziej nadaje się do Współczesnego niż do Narodowego. Ja znów, zmuszony przynajmniej w jakimś choćby skromnym stopniu do przeformowania zespołu i uczynienia go zdolnym do wykonywania dzieł wielkiego repertuaru, nie miałem pieniędzy na zaangażowanie p. Brackiej. Wskutek tych pociągnięć p. Bracka znalazła się — mimo 45 lat pracy na scenie polskiej, a i innych zasług — niejako na lodzie, co jest dla mnie specjalnie przykre, gdyż znam ją i jej męża od lat blisko 40 i nie chciałbym jej wyrządzić nie mówię krzywdy, ale i żadnej przykrości. Sprawa jej zaangażowania doszła już do zarządu SPATiF-u i Pan Dyrektor może się spodziewać jego interwencji w tej sprawie.
Wszystkie te względy, subiektywne i obiektywne, skłaniają mnie do zwrócenia się do Pana Dyrektora z prośbą, by zechciał znaleźć jakiś sposób, abym mógł ewentualnie zaangażować p. Bracką. Chodzi tu po prostu o znalezienie odpowiedniej sumy lub ewent. o zaangażowanie jej w innym teatrze, posiadającym odpowiednią kwotę i mogącym wydatkować ją na engagement p. Brackiej. Sprawa ta, z przytoczonych powyżej względów bardzo leży mi na sercu i gorąco proszę Pana Dyrektora, by zechciał udzielić w tym względzie swej pomocy. Chciałem w tej sprawie mówić z Panem Dyrektorem telefonicznie, ale, niestety, centrala międzymiastowa w Krakowie się spaliła i ja zostałem odcięty — telefonicznie — od świata.
Niemało troski sprawiła mi Eichlerówna i to, że mi się tak piętrzą trudności w związku z początkiem sezonu. W rezultacie zacznę, zdaje się, jako sztuką przejściową, jednym z dzieł Pirandella, którego 100 rocznicę urodzin obchodzi w tym roku oficjalnie UNESCO. Będzie to albo Henryk IV, albo Rozkosz uczciwości, jeśli więc tych parę słów zechciałby Pan Dyrektor uważać za zgłoszenie przynajmniej półoficjalne, byłbym bardzo zobowiązany.
W Warszawie będę około 5 września i natychmiast odwiedzę Pana Dyrektora.
Proszę przyjąć wyrazy prawdziwego poważania.
W. Horzyca