DO STANISŁAWY HORZYCOWEJ
[Warszawa, 7 X 1957]
Mój najmilszy Koczureczku!
Przypuszczam, że nie odczuwasz braku mego towarzystwa, skoro Cesia jest w Krakowie. Tylko więc depeszowałem o programy, za które bardzo dziękuję. Była tu u mnie Krysia [Leo] przez chwilę, przyniosła kwiatki i zaraz znikła, bo bardzo byłem rozchwytywany przez ludzi. W czwartek miałem inauguracyjną przemowę do zespołu (całego) podobno z bardzo „dobrym” wynikiem. Ciekawe, że to właśnie maszyniści powiedzieli: „no, teraz będziemy mieli wreszcie repertuar”. Ciekawe, prawda? Mam próby i pracuję z nimi i już mi idzie trochę, ale to jeszcze dużo roboty. Lena [Eichlerówna] b. dla mnie łaskawa i nawet przyniosła mi dziś pudełko czekoladek. Słyszysz? Martwi mnie tylko, że nie ze wszystkim dobrze się czuję. Bardzo bolą mnie nogi, łydki. Czy to nie skleroza? Zapytaj Hełczyńskiego, co o tym myśli. Wprost chodzić mi trudno. Awantury „studenckie”, w których studentów prawie nie było, nie wytrąciły mnie z równowagi, choć wrażenie nie było miłe. Ale to taka „rewolucja z żabkami”, smarkaczostwo! Jutro idę na obiad do Erwina [Axera]. Dobrze, bo mi te restauracje nie dogadzają.
Całuję Cię Byczku.
Wil
W środę albo przyjadę, albo zatelefonuję.