DO STANISŁAWY HORZYCOWEJ
Niedziela [Warszawa, 27 X 1957]
Mój najmilszy Koczureczku!
Przypuszczam, że dostałaś moje dwie pocztówki, także tę drugą, w której proszę, byś odesłała Wildera, bo potrzebny jest Erwinowi. Nic szczególnego od tego czasu się tu nie stało, tylko tyle, że wybieram się dziś na przyjęcie do ambasady jugosłowiańskiej z powodu przybycia jakiejś delegacji kulturalnej. Pokazało się przy tym, że do czarnego ubrania nie można wziąć popielatej koszuli, za to musi się mieć „srebrzysty” krawat, wskutek czego musiałem sobie kupić koszulę popelinową (z nowoczesnym kołnierzykiem, i to do zmiany) oraz spinki do mankietów, co zabrało razem bez mała 300 zł. Ale będę miał teraz koszulę do „przyjęć”. Pół mego honorarium za artykuł o p. Karolu pękło więc na ten wydatek. Na dziś jestem zaproszony do p. Nierojewskiej na obiad i muszę kupić trochę kwiatów, co także zabierze trochę forsy, ale zrobić to muszę, zbyt długo mieszkałem u nich, by tego nie zrobić. Ubranie dam, zdaje się, jutro do roboty i, zdaje się, do Elerta (straszna suma!), ale cóż, trzeba to mieć. Pieniądze na robotę mam tu, bo dostałem zaliczkę na Fedrę.
Czy Ty Byczusiu kupiłaś mi może tę czarną koszulę „w prezencie”? Pewnie nie. A teraz, czy gadasz z tym stolarzem w sprawie tych szafek? Trzeba wziąć kogoś, kto się zna na meblach, czy to szafki z epoki. Jeśli tak, to kupić. Bardzo się Ci to przyda. Pamiętaj, że u Frydzia [Thota] jest jeszcze 2000. Ale jeśli to nie z epoki, to może nie warto kupować, co najwyżej jedną. Weź może Twardzicką, by się potargowała, bo ona to lepiej robi od Ciebie.
Widziałem tu suknię (dla Ciebie), która bardzo mi się podobała: czarna, czy ciemna, w bardzo żywe rzadkie paski wszerz. Ty powiesz zaraz, że to Cię przygrubiłoby. Ale suknia b. mi się podobała, a i dziś niezwyczajna.
Być może, że w sobotę przyjadę. Chciałbym się zobaczyć z Hełczyńskim. Czy będzie w następny poniedziałek? Chcę się go poradzić.
Tyle na razie. Całuję Cię Byczusiu.