DO STANISŁAWY HORZYCOWEJ
[Warszawa, 7 XII 1957]

Mój najmilszy Koczureczku!
Już tydzień mija, a ja nic nie pisałem (ale za to 2 razy mówiłem). Bo też, prawdę mówiąc, niewiele mam do pisania. A roboty sporo, teraz mam po 2 próby dziennie, bo „reformuję” Pirandella i prowadzę Wyzwolenie! Mam też nieprzyjemności, bo dotychczasowy dyrektor adm. p. Szaniawski, oświadczył mi, że przechodzi do Axera, choć przed pół rokiem powiedział, że zostaje w Narodowym. No, ale Bóg z nim! Jak Ci mówiłem, przez dwa dni czułem się bardzo źle, ale już we wtorek wręcz okropnie. Ale ponoć i inni sercownicy w Warszawie w tym dniu bardzo źle się czuli. Teraz już na szczęście czuję się lepiej. Wiele tu znaczą „nerwi”! Poza próbami jeszcze zebrania. Np. cały poniedziałek spędziłem w komitecie Słowackiego (150 rocznica), gdzie mnie zrobili przewodniczącym, a po południu w ITI, gdzie mnie zrobili wiceprzewodniczącym (widzisz, kurs na mnie!).
Co do Strugowej, to jest ona b. nie w porządku, próbując swój obowiązek wobec Cz. przerzucić na mnie. A Ty wiesz, jak tu jestem ograniczony w możliwościach, choć może wnet będzie lepiej.
Bardzo dziękuję Ci za „Saladę”. Przyda się. Będę się starał przyjechać po premierze. Święta spędzimy w Krakowie, ale gdzie Wilię? Może Rybna? Może w domu?
Całuję Cię Byczusiu.
Monsz
Poszukaj na ciuchach takiej szarej kamizelki-swetra, jak ta, którą mam, ale stara. Ciuma
Wil