DO IRENY EICHLERÓWNY
Warszawa, dnia 23 I 1958

Droga Pani Leno!
Serdecznie ucieszyłem się Pani listem (za który pięknie dziękuję), bo chociaż wiedziałem mniej więcej, co się z Panią dzieje, i czytałem „Timesa”, i Tymona [Terleckiego] itd., to jednak co list to list, choć zapowiada Pani, że dopiero [po] powrocie opowie Pani, co jest do opowiedzenia. Cieszę się więc na tę rozmowę, a tymczasem pokrótce powiem, co się u nas dzieje.
Pirandello z początku nie miał zupełnie powodzenia, choć spektakl nie brylant, ale na warszawskim tle teatralnym znów nie taki kiepski. Bardzo nam wtedy zabrakło Paninej Fedry, ale przebrnęliśmy jakoś ten zakręt, w styczniu wznowiliśmy Aszantkę i tak jakoś dopłyniemy względnie spokojnie do premiery Wyzwolenia, która odbędzie się w okolicach 15 lutego. Że tylko cud Boży sprawił, iż dekoracje i kostiumy do Wyspiańskiego są już w pełnej robocie, o tym Pani, znającej [!] p. Władysława Daszewskiego i Teatr Narodowy, chyba doskonale wie. Jakie formy ów cud przyjął i przez kogo się dokonał, o tym już ustnie. Przyznać jednak trzeba, że D. to dobry scenograf, a teraz nawet ożywił się bardzo i jest zupełnie miły. Wobec tego, że Pirandello znacznie się poprawił, a Aszantka mu wtóruje, ja nawet tak strasznie nie napieram, ale robię groźną minę, że gaży nie wypłacę, jeśli wszystko nie będzie na czas.
Bardzo, bardzo chcielibyśmy tu jak najprędzej zobaczyć i powitać Panią, ale oczywiście powinna Pani już wykorzystać pobyt w Anglii, wypocząć u p. Anuni i wracać dopiero po odpoczynku, tym bardziej że wznowić Fedrę mógłbym dopiero po 1 marca, tj. w paręnaście dni po premierze Wyzwolenia, która prawdopodobnie przypadnie na jakiego 20 lutego. Równocześnie Strachocki celebruje Pannę mężatkę i mam nadzieję, że premiera jej odbędzie się jeszcze przed Sądem Ostatecznym.
A poza tym? Mieszkania jeszcze nie mam, ale robi się. Biedna Stasia siedzi sama w Krakowie, ale nie chcę jej narażać na hotelowe niewygody, bo i tak dopiero gdy miną mrozy, będzie się można przeprowadzić do Warszawy. Z teatralnych rzeczy chyba to, że byłem wczoraj w Polskim na premierze Marii Stuart Słowackiego i wyszedłem z ciężkim sercem. Poza Jasiukiewiczem jako Darnleyem nie bardzo widać kogo. A dziś (już!) przeczytałem w gazecie, że „znakomite kreacje” itd. Gdzie się podziało już nie powiem nasze sumienie, ale nasza znajomość rzemiosła artystycznego? Gdzie zapał i poświęcenie, gdy pod pozorami (tak! pozorami) złego wynagrodzenia kultywuje się indolencję i ignorancję, które mi tak przeszkadzają np. w robocie Wyzwolenia? Przecież oni wszyscy nic nie umieją, nic nie czują i myślą o tym tylko, czy kupić auto i jakie, a co mniejsi, czy skuter, który też przecież kosztuje 20000 zł! Ale dość o tym!
Proszę łaskawie zadzwonić w Londynie do siostry Stasi, p. Michalskiej: GLA 86 21, która poda telefon drugiej siostry, Jadwigi Bommerowej (mieszka 97 Ellesmere Rd., Dollis Hill, London N.W.10). Może Jadwiga będzie miała coś niewielkiego do przekazania nie tyle mnie, ile Stasi? Może jaką książkę albo coś podobnego? W każdym razie nic dużego (za Formana, którego z Pani inicjatywy przysłał mi p. Belski, serdecznie dziękuję).
Ale — ad finem. Oczekujemy tu Pani bardzo i im prędzej Pani przyjedzie, tym bardziej nas Pani ucieszy. Nas, tzn. w tym wypadku mnie i Pani teatralnych przyjaciół. A więc rączki po lwowsku (galicyjsku) całuję i piękne zasyłam ukłony, zapewniając że wszyscy tęsknimy. Dla Pana Władysława [Sheybala] też ukłony i pozdrowienia.