DO LUDWIKA HIERONIMA MORSTINA
Warszawa, dnia 2 II 1958 r.
Kochany Ludwiku!
Chcę Ci przede wszystkim podziękować serdecznie za książkę z miłymi słowami dedykacji, którą, mimo mej choroby i zajęć, zacząłem czytać, ciesząc się z Twych pięknych wspomnień o spotkaniach z pięknymi ludźmi. Po wtóre chciałbym się wytłumaczyć, dlaczego tak długo nie pisałem, a raczej nie zawiadamiałem Cię, co się dzieje z Twoją Zbuntowaną. Przyczyna mego milczenia leżała nie tylko w mych przechodzących me siły zajęciach, co jest rzeczą zwyczajną, ale także i w chorobie, dającej mi się bardzo we znaki. Bóg obdarzył mnie wątrobą i woreczkiem żółciowym i obydwa [!] nawalają, co mnie bardzo męczy i odbiera mi energię. Ale poza tym inna jeszcze była przyczyna mego milczenia.
Gdy przeczytałeś nam swą komedię, wiedziałem dobrze, że - wobec tego, czego ode mnie obecnie żądają, trudno mi przypuścić, by zmieściła się ona w repertuarze naszego teatru. Może letnią porą, gdy „klasyka” ustąpi żywym miejsca, ale nie kiedy indziej. Ale równocześnie wiedziałem, że prędzej czy później muszę się dla Teatru Narodowego postarać o pendant w formie teatru kameralnego, bo tylko taki mariaż, wielkiego (?) teatru z małym, zapewnić może jakie takie życie. Poczyniłem już kroki w tym kierunku i myślałem, że może w początkach roku uda mi się taki teatr uruchomić, a na jego inauguracyjne przedstawienie umyśliłem sobie dać Twoją sztukę. Niestety, sprawa z teatrem kameralnym się przewleka, a ja nie chcę już dłużej nadużywać Twej cierpliwości i zmuszony jestem wyjaśnić Ci, jak się sprawa przedstawia i dlaczego dotychczas nie powiedziałem żadnego ostatecznego słowa w tej sprawie. Sprawa utworzenia teatru kameralnego przy Teatrze Narodowym jest wprawdzie — jak się zdaje — na najlepszej drodze, ale załatwiona dotychczas nic jest i to wywołało moje niezawinione zresztą kunktatorstwo. Tak jak w tej chwili sprawy stoją, istniałaby pewna możliwość pokazania Twej sztuki w miesiącach letnich w naszym teatrze, ale, niestety, tylko możliwość, gdyż sam nie wiem, jak mi się jeszcze repertuar ułoży. Zechciej więc dotychczasowe me milczenie uważać za wytłumaczone, tym bardziej że — mirabile casu — wynikło ono z szczerej chęci zajęcia się Twą Zabuntowaną.
Przyjmij te słowa wyjaśnienia, obrazujące obecny stan rzeczy (który jutro może się odmienić), oraz serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Ciebie i p. Niny.
W. Horzyca