DO STANISŁAWY HORZYCOWEJ
Warszawa, [ok. 20 II 1958]

Mój najmilszy Kocie!
Przesyłam Ci to „oświadczenie” dla mieszkania potwierdzone przez kogo trzeba. Nie gniewaj się Kocie, że przez parę dni nie pisałem, ale jestem obecnie w strasznej harówce. Dziś np. (to jest wczoraj) w nocy nagrywałem muzykę do Wyzwolenia do 3 rano. A poza tym masa pracy z tymi fachowymi amatorami, którzy w lwiej części składają się na Teatr Narodowy. Będę musiał po premierze i puszczeniu Panny mężatki pojechać gdzieś odpocząć parę dni. Może Zakopane?
Śmierć Zbigniewa bardzo mnie przejęła. To straszny cios dla Andrzeja [Pronaszki], który nie wiem jak to przetrzyma. Pewnie byłaś na pogrzebie. Czy może złożyłaś trochę kwiatów? Może trzeba to było zrobić.
Właśnie skończyłem próbę, jem obiad i idę pisać jakiś artykuł do programu. Ale trudno, podjąłem się tego trudu i nie mogę się zblamować.
Kocie Kochany! Całuję Cię serdecznie, dla Krysi [Leo] piękne ukłony.
Wil