DO STANISŁAWA WITOLDA BALICKIEGO
Warszawa, dnia 8 III 1958

Szanowny Panie Dyrektorze,
Stosownie do naszego porozumienia przesyłam cztery egzemplarze sztuk, które w mojej partii konkursowej wyeliminowałem do dalszego czytania. Są to:
Nr 90 — Precz z marzeniami, tzw. dramat historyczny o Wielopolskim, z wszystkimi plusami i minusami autora, którego nazwiska łatwo się Pan domyśli.
Nr 95 — Człowiek i noc, właściwie nie dramat, a cztery jednoaktówki związane jednością „ideową”. Rzecz o charakterze eksperymentalnym, napisana bardzo dobrze, choć trudno domyślić mi się było autorki, zresztą b. dobrej poetki.
Nr 81 — Przez Madejowe łoże. Zdaniem moim napisane z dużą kulturą dialogu, choć tzw. konstrukcja artystyczna pozostawiałaby wiele do życzenia. Kto jest autorem, domyślić się nie mogę; w każdym razie jest to, zdaniem moim, utwór, który mimo swych braków konstrukcyjnych zasługuje na uwagę. A zresztą kto wie, czy ten zarzut niedoskonałości konstrukcyjnej jest słuszny? Może to tylko odmienna konstrukcja?
Nr 75 — Oblicza prawdy. Dziwny to utwór, cztery akty na 52 stronach! Właściwie jednoaktówka w 4 odsłonkach. I pod wieloma względami wyraźna amatorszczyzna. A jednak, mimo wszystko, ma to jakąś swoją odrębną wizję świata. Problemu tyka jakiegoś rodzimego Strindberga. Mimo swych bardzo poważnych defektów, rzecz nie bez wartości i, zdaniem moim, warta wzmianki.
Pozwoliłem sobie wyrazić moją opinię o poszczególnych sztukach, zresztą bardzo dorywczo, usprawiedliwiając się niejako, dlaczego te sztuki wybrałem. Szczególnie gdy chodzi o Oblicza prawdy, której wyszczególnienie jest aktem w pewnym względzie ryzykownym. Bo może to jest owo typowe ziarenko, które trafiło się kurze? A może nie?
Byłbym bardzo zobowiązany, gdyby zechciał Pan przysłać mi owe dwie sztuki, które wyznaczył Pan do przeczytania. Zaraz bym się z nimi zapoznał, by jak najprędzej załatwić sprawę rozstrzygnięcia konkursu.
Proszę przyjąć wyrazy prawdziwego poważania.
W. Horzyca