DO ALEKSANDRY 1 MIECZYSŁAWA LISIEWICZÓW
Warszawa, 17 IV 58 r.

Drodzy i Kochani Państwo.
Wreszcie po wielu latach dowiedziałem się, jaki jest adres Państwa w Londynie. Wszyscy opowiadali mi, że się z Państwem widzieli, że rozmawiali, ba — przywozili nawet pozdrowienia, ale nikt nie mógł mi powiedzieć, gdzie Państwo mieszkacie. Aż wreszcie teraz dostałem adres i piszę. Piszę nie tylko dlatego, by odnowić stare nasze przyjaźnie, ale z pewnym interesem, o którym poniżej. Zacznijmy jednak od przyjaźni. Niewiele wiem o Państwu. Słyszałem, że macie Państwo fermę pod Londynem, potem że przenieśliście się Państwo do Londynu i mieszkacie z p. Sikorską, że p. Dosia jest razem z Państwem i że córa wyrosła na dorosłą pannicę, czemu jej się dziwić nie należy, bo lata, jak się to powiada, płyną. Ale to mniej więcej wszystko, co wiem o Państwu. Dopiero teraz, już nawet sobie nie mogę przypomnieć kto, podał mi konkretnie adres Państwa, piszę więc. Jeśli o mnie chodzi, to możeście Państwo słyszeli, że prowadziłem sporo teatrów od czasu wojny, a obecnie od pół roku uplasowałem się, zresztą nie z mojej inicjatywy, ale z inicjatywy Ministerstwa, w Teatrze Narodowym. Chcę z tego Teatru zrobić teatr klasyki polskiej przede wszystkim i klasyki w ogóle, bo powinien to być teatr paradygmatyczny, z wzorcowym wykonaniem i zespołem. Ale nie jest to tak łatwe do urzeczywistnienia. Obecnie przygotowujemy Bogusławskiego Henryka VI, gdyż jest to 200 lat od urodzin autora, i tu zaczyna się zapowiedziany powyżej „interes”. Chciałbym w programie Teatru Narodowego przedrukować fragment z Pańskiej prozy, który swego czasu był ogłoszony w „Scenie Lwowskiej”. Zawsze ten fragment bardzo lubiałem i chciałbym go teraz publiczności naszej przypomnieć, tym bardziej że w Warszawie nie był on nigdy znany. Byłbym więc bardzo Panu zobowiązany, gdyby nie miał Pan nic przeciwko temu, by fragment ten w tej formie jak był on ongiś drukowany, umieścić w naszym programie w związku z przedstawieniem Henryka VI. Kończy się papier listowy, więc i ja muszę kończyć. Mam nadzieję, że da Pan znak życia o sobie, z czego bardzo bym się cieszył. A tymczasem przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla obojga Kochanych Państwa oraz dla Pani Dosi.
W. Horzyca