DO TADEUSZA STANISŁAWA GRABOWSKIEGO

Warszawa, 23 IV 58 r.
Wielce Szanowny Panie Profesorze,
Ilekroć mam mieć do czynienia z jedną z literatur jugosłowiańskich, zawsze pozwalam sobie zwrócić się do Pana Profesora z prośbą o pomoc i informację. I tym razem rzecz nie przedstawia się inaczej. Chodzi mi mianowicie o to, czy Panu Profesorowi nie jest wiadomem, kto tłumaczył na polski utwory Drżicia. Wiem, że jedna z jego komedii, najbardziej popularna, Wuj Maroje, idąca obecnie w Sosnowcu pt. Rzymska kurtyzana, została przełożona na polski z przeróbki tej sztuki przez Brzechwę i jeszcze kogoś. Mnie jednak nie o tę sztukę chodzi. Mam raczej na oku jego Plakir. Rzecz oczywista, sztuki nie znam, ale niedawno czytałem opinię o niej Marka Risticia, który porównuje komedię tę ze Snem nocy letniej, i, sądząc po argumentacji, nie bez pewnej racji. Oczywiście jest to z pewnością raczej dramat pastoralny w guście włoskim, ale to, co mówi o nim Ristić pozwala przypuszczać, że można by z tego zrobić interesujące przedstawienie właśnie w guście Snu nocy letniej. Czy więc wymieniona sztuka wg wiadomości Pańskich była kiedykolwiek przełożona na polski i czy uważa Pan, że można by komuś powierzyć taką pracę, oczywiście po poprzednim dokładnym zreferowaniu tej sztuki, a jeśli powierzyć, to komu? Nie mamy przecież zbyt wielu tłumaczy z języków jugosłowiańskich, a szczególnie ze starokroackiego. A, zdaniem moim, warto by się tym zająć, bo z tego, co wiem, wolno mi przypuszczać, że Drżić, to było zjawisko naprawdę europejskie, pozostawiające z tyłu nawet ówczesny dramat włoski.
Byłbym Panu Profesorowi niezmiernie zobowiązany, gdyby zechciał się ze mną podzielić tym, co na ten temat wie, a w szczególności jeśli chodzi o Plakira. (Nb. sztukę tę wystawiano parę lat temu w czasie festiwalu letniego w Dubrowniku, w reżyserii zdaje się, tego pana, który przerobił i Wuja Maroje.) W szczególności chodziłoby mi o to, kogo uważa Pan za kompetentnego tłumacza, bądź co bądź, tak niezwykłych rzeczy, jakimi są komedie Drżicia, czy np. znane jest Panu nazwisko p. Cierlicia [!], Jugosłowianina mieszkającego w Warszawie, który ponoć zajmuje się tłumaczeniami dzieł jugosłowiańskich na polski.
Przepraszając za to, że molestuję Pana Profesora moimi zachciankami jugosłowiańskimi, pozwalam sobie przesłać serdeczne pozdrowienia i ukłony dla obojga Wielce Szanownych Państwa.
W. Horzyca