DO STANISŁAWA BALIŃSKIEGO
Warszawa, 27 V 58 r.
Kochany Stasiu,
Bardzo się ucieszyłem listem Twoim, który zjawił się u mnie dość niespodziewanie. Dziękuję Ci bardzo za recenzję Twoją o Lenie, którą zresztą przysłał mi już przedtem Gryc [Grydzewskij]. Uważam, że pani Warren to jej wielka rola. Zresztą w Teatrze Współczesnym robiłem właśnie przedstawienie, w którym Lena grała po raz pierwszy tę swoją doskonałą rolę. Nie wiem, jak tam Anglicy reagowali na to, ale sądząc po tym, co napisano w „Timesie” i gdzie indziej, zdaje się przyjęli ją bardzo poważnie. Ale mniejsza z tym. Więcej niż to wszystko interesuje mnie, co się z Tobą dzieje, bo przyznam się, że stosunkowo mało wiedziałem o tym, co Cię spotkało. Z listu wynikałoby, że bardzo tęsknisz do naszych warszawskich ulic i teatrów i z pewnością z pewnych względów słusznie. Ale mimo to, ja zawsze. Wypowiadam, że starto Warszawę z powierzchni ziemi, spalono i niemal zaorano, a Warszawka została. Takie to są widocznie już Stanisławowskie przeznaczenia tego miasta.
Bardzo bym się cieszył, gdybyś wpadł do kraju choć na parę tygodni, by zobaczyć, jak się żyje. Zobaczyłbyś też i teatry warszawskie, które, mimo wszystko, co można by im zarzucić, starają się o pewien poziom, repertuar mają, choć eklektyczny, bardzo jednak interesujący. Ale kto wie, może i my kiedyś przyjedziemy do Londynu z jakąś sztuką, choć nie czuję po temu żadnych szczególnych skłonności. Ja sam zapewne nie przyjadę, ale żona moja wybiera się w sierpniu do Londynu, gdzie ma dwie siostry i sporo rodziny. Przypuszczam, że nie omieszka zrobić wszystkiego, żeby się zobaczyć i z Tobą.
Na razie tyle, ściskam Cię serdecznie i pozdrawiam i też poproszę, nie zapominaj o nas.
W. Horzyca