DO JANA BRZĘKOWSKIEGO
Warszawa, dnia 29 VI 58 r.

Kochany Panie Janku,
Przede wszystkim najserdeczniejsze podziękowanie za beret oraz za połączoną z nim czekoladę, która nam bardzo smakowała. Wreszcie mam beret autentyczny baskijski i z kraju Basków się wywodzący. Zrobił mi Pan tym wielką przyjemność. I może i ja zrobię Drogiemu Panu także małą przyjemność, przesyłając równocześnie dwa tomy Jasnorzewskiej, jej dzieła zbiorowe wydane tutaj niedawno. Poza tym postaram się przesłać Panu parę tomików wierszy różnych autorów, które ostatnio wyszły.
Nie pisałem dosyć długo, ponieważ czułem się bardzo nieszczególnie, a przy tym miałem sporo zajęć, zbliża się bowiem koniec sezonu, trzeba myśleć o nowym, o nowym repertuarze i aktorach, a to wszystko razem wzięte nie czyni serca spokojnym. Dlatego też nie odpisywałem przez dłuższy czas.
Jutro, tj. 30 bm., wyjeżdżam do Krynicy na cztery tygodnie, muszę się bowiem trochę podleczyć, gdyż nawala mi serce, tudzież wątroba i żołądek, jednym słowem „stary fortepian”. Mam nadzieję, że mi Krynica, jak zawsze, zdoła trochę pomóc. Pod koniec miesiąca wracam do Warszawy i zabieram się natychmiast do reżyserowania Księcia Homburgu Kleista. Takie są moje plany na najbliższy czas — a jak wyglądają Pańskie plany? Lato spędzi Pan z pewnością u siebie w Pirenejach. A kiedy pojedzie Pan do Paryża?
Na razie kończę tę epistołę pisaną „na wsiadanem” i przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Pana, Drogi Panie Janku, oraz dla Pańskiej Pani, raz jeszcze dziękując za przesyłkę.
W. Horzyca