DO STANISŁAWA HEBANOWSKIEGO
Warszawa, [IX] 1958 niedziela

Drogi Panie Stulku!
Serdecznie dziękuję przede wszystkim za kartkę z Łagowa, za którą i p. Irenie rączki całuję, a teraz za przesłaną mi łaskawie książkę Pańską z miłymi słowami dedykacji oraz za list. Część, i to dużą, Pańskich nowel poznałem już w Poznaniu i rozmawialiśmy o nich, moje więc mniemanie o nich — choć sprzed paru lat — nic chyba w swej pozytywności nie zblakło. Cieszę się, że zdecydował się Pan wydać je w druku. Zasługa to też i Wydawnictwa Poznańskiego, które poza tym nie wykazuje zbyt wielkiej aktywności. Nie jestem zachwycony Voglerem, ale krakowskie Wydawnictwo Literackie jest o wiele aktywniejsze. Przynajmniej tak się mi zdaje. Mam zresztą małą próbkę tego. Nasz teatr proponował Wyd. Poz. wydanie małej broszurki-albumu o Wojciechu Bogusławskim, którego rocznica, 200, urodzin mija w tym sezonie teatralnym. Jako tekstu chcieliśmy użyć biografii Bogusławskiego przez Schillera i zaopatrzyć tę broszurę w około 20 (z górą) ilustracji oraz jakich 4 do 5 barwnych. Tu, w Warszawie, oczywiście interesują się czym innym, nie Bogusławskim. Ale w Poznaniu! Największy właściwie syn Wielkopolski, jedyny wśród naszych wielkich, nie doczekał się tam też ani nawet splunięcia. Głuche milczenie, zwykły nagrobek ludzi w Polsce wielkich. Czyżby nie stać było Poznań i tamt. wydawnictwo choćby na ten skromny hołd? Rad bym Pana tym zaanimować i skłonić do pogadania z potencjami rządzącymi Wyd. Poznańskim. Gotów jestem, gdy tylko będę wolniejszy, sam przyjechać i pogadać o tym. Bo warto!
Mam tu sporo roboty. Przygotowuję Księcia Homburgu Kleista, a Maryna Broniewska robi równocześnie Czarującą szewcową. Miałem też trochę zawracania głowy, bo chcieli mi ci ze sklepika naprzeciwko „umiastowić” Teatr Narodowy. Ale daliśmy kontrparę i — jak na razie — wygraliśmy. Ja jednak nie czuję się tu dobrze. Tu są wszyscy za mądrzy, a aby sztuka się udawała, trzeba być trochę głupim. Niewiele, ale trzeba. Ale Bóg z nimi. Przyznam się Panu, że nieraz z przyjemnością myślę o Poznaniu, którego cnoty (to nic, że mnie stamtąd wyświecono!) wszędzie głośno chwalę. A cóż winien Poznań, że teatrem rządzą nie nadający się do tego i dlatego z roku na rok zmieniani?
Kończę i zasyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Obojga Drogich Państwa.
W. Horzyca
Jaki jest Państwa prywatny adres?