DO JULII RYLSKIEJ
Warszawa, niedziela [IX 1958]

Wielce Szanowna i Droga Pani Julio!
Serdecznie dziękuję za łaskawą pamięć oraz książkę, która z pobieżnego przejrzenia kilku rozdziałów, wbrew opinii Pani, wydaje się dość interesująca. Już choćby ta anegdota o Picassie, który na widok pomalowanej haubicy niemieckiej zakrzyknął do G. Stein: „To myśmy to zrobili”, usprawiedliwia inicjatywę, bądź co bądź, nie najgorszego pisarza, jakim jest Carco. Raz więc jeszcze serdecznie za książeczkę dziękuję.
U mnie — niedobrze. Mam masę pracy, okropnie, ale to okropnie nawala mi wątroba, co łączy się z sercem itd., mam takie chryje, jak ostatnio próba „umiastowienia” Teatru Narodowego, w czym oczywiście maczali palce różni megalomani z naprzeciwka (ale zwyciężyłem! przynajmniej na razie), próby przy tym stanie zdrowia ogromnie mnie męczą, a przecież nie same próby stanowią zajęcie dyrektora teatru! Tyle o mnie. — Stasia paszportu jeszcze nie dostała, na razie pojechała więc do Wrocławia do mej siostry i do swej rodziny do Bystrzycy Kłodzkiej. Wojaż obliczony zresztą na 5—6 dni i w środę wraca już. Chaberski pojechał do Ameryki, ale, mimo danego mi osobiście przyrzeczenia, sztuki Pani ani nie odesłał, ani nie zostawił w umówionym miejscu. Ale chyba nie jest to jedyny egzemplarz, który zresztą nie zginie, będzie tylko jakiś czas unieruchomiony. Dawałem Musseta Eichlerównie do przeczytania. Zainteresowało ją to, ale, niestety, nie jest to sztuka pełnospektaklowa. Może zrobimy to „marginesowo” w Narodowym — nie wiem jeszcze. Bardzo pragnę wreszcie zrealizować Wdzięczny Strumyk, ale da się to zrobić chyba w drugiej połowie przyszłego sezonu. Ten dystans musi być zachowany też ze względu na niedawny pobyt tu chińskiego teatru, bo łatwo moglibyśmy wywołać porównanie, oczywiście na naszą niekorzyść.
Z podjęcia przez Panią lekcji widzę, że zdrowie Pani [się] polepszyło, z czego się oboje bardzo cieszymy.
Zasyłam piękne ukłony i ucałowania rączek.
W. Horzyca