DO IRENY MAŚLIŃSKIEJ
Warszawa, 24 II 1959

Droga Pani Ireno!
Czekałem onegdaj na telefon Pani (trzeci z kolei), którego jednak nie doczekałem się, wysłałem więc zaraz depeszę wyjaśniającą w miarę możności sytuację. A było to tak: Szaflarska dostała przed miesiącem koklusz, choć nie jest dzieckiem i musiała wyjechać do Zakopanego, pozbawiając nas na 2 tygodnie eksploatacji najlepiej (wówczas) udanej sztuki, Szewcowej! Po 2 tygodniach wróciła i zagrała Szewcową, ale tak się źle czuła, że trzeba było pomyśleć albo o zdjęciu Szewcowej, albo o zastępstwie. Więc oczywiście zaraz wziąłem pod uwagę, że Pani to przed laty grała i zadepeszowałem do Pani. Ale że Szaflarska chciała, nie grając u nas, grać — zresztą z moją zgodą — jakiś lekki sztuczek w Ateneum, zrobił się u nas, w zespole, huczek niemały. W rezultacie musieliśmy dać ostatnie słowo komisji lekarskiej, która po badaniach orzekła, że wprawdzie choroba Szaflarskiej nie jest skończona, ale nie ma powodu zwalniać jej z pracy. To rozstrzygnęło, bo ani ja, ani nikt (z wyjątkiem samej Szaflarskiej) nie mógł temu oponować. I tak wszystko rozwiało się, z czym zwróciłem się do Pani.
Proszę mi nie mieć za złe, że jakoś to się nie udało, ale ja osobiście bardzo pragnąłem oglądać Panią na naszej scenie. O tym chyba Pani wie. Że losy inaczej pokierowały, to już nic moja wina, ale bardzo Panią przepraszam, Droga Pani Ireno, że zakłóciłem Pani spokój, moje zamysły były jednak bardzo realne i tylko ówże los je przekreślił. Ale mam nadzieję, że nie na tym koniec i że chyba będziemy jeszcze pracowali w teatrze razem, ja bowiem zawsze bardzo miło wspominam czasy, kiedy łączyła nas praca teatralna.
Raz jeszcze przepraszam za „zakręcenie głowy” i przesyłam serdeczne pozdrowienia i ukłony dla Obojga Drogich Państwa.
W. Horzyca