O Mieczysławie Limanowskim
Stoimy u mogiły dziwnego człowieka. Człowieka, w którego sercu łączyły się dwie wielkie miłości, rzadko sąsiadujące ze sobą: miłość nauki, która nie była mu przybranym dzieckiem, i gorąca, czynna miłość teatru, nie opuszczająca go po ostatek jego dni. Ta druga miłość była nieraz tak przemożna, że usuwała w cień nawet ukochania naukowe tego więcej niż wybitnego geologa. | ona to sprawiła, że nastały dni, kiedy śp. Mieczysław Limanowski niemal całkowicie poświęcił się sprawom polskiej sceny, znalazłszy w Juliuszu Osterwie najbliższego i najwierniejszego druha, by z nim wspólnie założyć Redutę. Z ukochaną Redutą dzielił też niemal do wojny wspólny los, stanowiąc jej niezachwiany filar, współdziałając we wszystkich jej pracach, tworząc jej idee. Był nieustraszonym jej Bayardem.
Jak dziwnym był człowiek, tak dziwną grał rolę w teatrze. Nie był przecież ani aktorem, ani reżyserem, ani dekoratorem, ni nawet kierownikiem teatru w ścisłym tego słowa znaczeniu. Był czymś mniej, ale i czymś niepomiernie więcej. Był żywym twórczym sumieniem swego teatru, a błądząc wśród ludzi sceny chodził wśród nich jak apostoł prostujący drogi Pańskie, które wieść mają przez tę czarodziejską, ale jakże pełną złud i miraży krainę, jaką stanowi teatr. W kręgu ludzi urzeczonych tylko grą blasków i świateł swej sztuki, on był tym, któremu blaski i światła nie wystarczały jeżeli nie były wyrazem i emanacją czegoś więcej niż sam instynkt igraszki. Dlatego teatr chciał on widzieć warsztatem, w którym dokonują się gęsta Dei, gdzie dochodzi do pełni wyrazu i umacnia się świadomość plemienna i społeczna, gdzie dokonuje się ostateczność naszych ziemskich przeznaczeni. Do takiego teatru należało jego serce i dla takiego gorzało ono po ostatek? I próżno by szukać wśród wielkich i małych ludzi naszej sceny kogoś podobnego, dla kogo by teatr był po prostu służbą Bożą. W tym swoim rozumieniu spraw sceny był on niemal jedyny i... samotny. I tego samotnika o duszy apostoła przychodzi mi dziś żegnać na wieki imieniem teatru polskiego, który zachowa go w swej wiernej pamięci.
1948