DO LUDWIKA HIERONIMA MORSTINA

Warszawa, dn. 30 XI 1929 r.

Drogi Ludwiku!
Przed kilkoma dniami sprezentowała mi administracja Twój list w sprawie ewentualnego ogłoszenia w „Drodze” oraz w sprawie honorarium za fragment Kłosu Panny.
Otóż co do honorarium muszę Ci donieść, iż zostało ono wypłacone na ręce p. Karola Starczewskiego, który zjawił się u nas w przejeździe do Poznania, z Twoim upoważnieniem do odbioru pieniędzy. Administracja nasza jest w posiadaniu kwitu z dnia 25 I rb. Zechcesz więc łaskawie donieść mi, jak się ta sprawa przedstawia, gdyż, jak wnioskuję, z Twego listu, honorarium ani nie doszło Twoich rąk, ani też pan Starczewski nie doniósł ci, że je odebrał. Co zaś tyczy honorarium za wiersz, to będę Ci mógł nim służyć w ciągu grudnia.
Jeśli chodzi o ogłoszenie, to oczywiście służę Ci i to bez wszelkiego obciążenia Twego conta. Bardzo Cię przepraszam, że w „Drodze” nie ukazało się omówienie Twojej ostatniej książki, nie ja jednak ponoszę winę tego, gdyż zajęty jestem tyloma doraźnymi sprawami, iż nie stać mnie na parę godzin skupienia, by napisać o Kłosie Panny. Że tak jest, o tym najlepiej świadczy nasz dział książek, przedstawiający się więcej niż mizernie. Niemniej jednak postaram się, by w najbliższym czasie pojawiło się omówienie Twej książki, o której, że dobrego jestem mniemania, tego dowód choćby w tym, że skwapliwie wydrukowałem przesłany mi przez Ciebie rozdział. Zechciej mi łaskawie donieść, czy nadal życzysz sobie umieszczenia anonsu, co w każdej chwili gotów jestem uczynić.
Żałuję bardzo, że w czasie pobytu Państwa w Warszawie nie udało mi się spędzić z Państwem choćby pół godziny, ale były ,to dla mnie najgorsze czasy, kiedy zaprzątałem sobie głowę teatrem we Lwowie itd. Byłeś, Drogi Ludwiku, tak łaskaw odwiedzić mnie w redakcji, za co serdecznie Ci dziękuję, przepraszając zarazem, iż nie mogłem się na tyle zebrać, by odwiedzić Cię w Hotelu Rzymskim. Mam jednak nadzieję, że Łaskawi Państwo zechcecie mi to wszystko wybaczyć, wchodząc, jak się to mówi, w moje nie tyle położenie, ile troski i kłopoty.
Zechcą Łaskawi Państwo przyjąć serdeczne pozdrowienia i ukłony.

W. Horzyca